Genog te vertell’n

’t Was weer zo’n oamp dat de kou as een natte hond an de broeksplooi hing. De lichten in Dalfsen knipperden vre-dig, de kerstbeumpies stonden schuun van de wind en in huus rook ’t noar koffie die te lang op ’t warmhoudplaatje had e-staon. ’t Is weer Kerst, tied veur bezinning. In Dalfsen heet bezinning trouwens altied wat tied neudig, want veurdat je stil zit, hef iemand al wat te melden. En dit joar was d’r genog te vertellen, want Dalfsen hef niet stilestaon, al lek ’t soms van wel. Zolangs d’r praot wordt, is d’r beweging, al is ’t mar met de mond.

Zo hebt wi-j een neie burgemeester e-kreeg’n. Een frisse keerl, strak in ’t pak en met een telefoon die nooit slaapt. Vrogger zag je de burgemeester met de fiets naor ’t gemeentehuus, now zie je ’m vooral online. Te pas en te onpas knalt hij foto’s en filmpies op de sociale media: hier een lintje, daor een bakje koffie, en dan weer een selfie met een natte sjaal in de regen. ’t Leek soms wel of de batterij van de telefoon eerder leeg was as de agenda van de burgemeester. En ach, wie kent d’r niet z’n avonturen? Met een sup viel hij d’r bijna in ’t water, waarschuwde hij enigszins naief bi’j Normaal dat men niet met hooi en stro moest gooien, en draaide hij de bingoballetjes op ’t Kerkplein alsof d’r niks belangrijkers bestund.

Intussen gebeurde d’r nog wat groots: ’t asielzoekerscentrum kwam d’r. Gebouwd, sneller as menig schuurvergunning rond is. D’r werd over praot in de supermarkt, bij de bakker in het darp en op de stoep veur de kerk, en ok deur mensen die normaal alleen over ’t weer en de heg van de buren praoten. Sommigen waren wat huiverig, anderen zeiden: “‘t kump weh goed, wi-j bunt ok niet van gister’n.’ D’r kwamen nei-je gezichten in ’t dorp, nei-je verhalen en nei-je klanken in de straot. En nei-je fiets’n. Niet van Koos of van Joop, moar baiks van Fat.

En dan is d’r nog ’t Bukkumtoernooi, dit joar voor de vieftigste keer gespeeld op de laatste dag van ’t jaor. Wat begon met een handvol buurtgenoten, is inmiddels een vast fenomeen in Dalfsen. De organisatoren van toen hadden nooit durven dromen dat hun kleinschalige idee zo’n traditie zou worden, compleet met felle wedstrijden en supporters die al dagen van te veur in spanning zaten. Maak doar moar gerust wekk’n of moanden van. Zol d’n nei-je burgemeester nog langskomm’n?

Dan heij nog ’t voetbal in het algemeen. In Dalfsen is voetbal net as ’t weer: altied onderwerp van gesprek en nooit precies goed. De hoop op een fusie leefde dit joar weer op. Bestuur’n vergaderden en er werd’n bijeenkomst’n e-holden: now is ’t moment. Mar ja, dan kwam d’r weer een puntje over shirtskleuren, velden of wie beij wie in ‘t clubhuus mag zitten. De fusie bleef in de lucht hangen, beneijd wat twee-duuzend-zes-en-twintig giet breng’n.

Met al dat gedoe probeerde Dalfsen toch gewoon Kerst te vieren. In de kerk werd gezongen, soms wat vals, mar met goeie bedoelingen. Op straot wensten mensen mekaar een zalig Kerstfeest, al wisten ze niet precies wat dat was. Ook met d’n sociaal’n media wordt vertier e-zocht: kerstwens met een kaars en een filter derover, en dan krieg-ie honderd duumen omhoog, waarvan minstens de helft van mensen die oe in ’t echt nog nooit eb e-sprok’n. In ’t AZC werd samen gekookt, geuren van ver weg mengden zich met de kou van hier. En op ’t sportpark stond ’t licht an, want trainen gung gewoon deur.

Misschien is dat wel Dalfsen ten voeten oet: een dorp dat mopperen kan, mar ok meedoet. Dat schrikt van verandering, mar ’t toch opneemt in ’t geheel. Wi-j praoten, wi-j lachen, wi-j zuchten en wi-j goan weer deur. Kerst is dan geen groot wonder, mar een moment van plezier tussen alle berichten, besluiten en vergaderingen deur. Even geen melding op de telefoon, mar een gesprek an tafel, al lag dat ding wel binnen handbereik, veur ’t geval dat d’r écht wat belangrieks gebeurde. Om beiveurbeeld te gokk’n.

En zo eindigt dit joar, met glimlach onder de kerstboom. Hoop dat het Bukkumtoernooi nog vele jaren op de laatste dag van ’t jaor gespeeld wordt, dat de spelers hun gekke fratsen hold’n en dat iedereen, van jong tot old, lacht en joelt. En hoop dat wi-j in Dalfsen blieft wie wi-j bint: nuchter, eigenwijs en met een warm hart onder de dikke jas. Zalig Kerst, en kiek mekaar nog even an, veurdat ’t volgende bericht weer binnenkomt.

Arjan Bosch